Bam. Gelijk ter zake.
Het is misschien wel de meest gestelde vraag die we krijgen. En ik snap hem helemaal. Toch blijft het voor mij lastig te begrijpen dat veel van onze branchegenoten daar direct een antwoord op hebben.
3 vacatures in je inbox. Voor je überhaupt hebt verteld wie je bent en wat je zoekt. Het past blijkbaar bij deze snellere samenleving. Snel schakelen, snel scoren. Maar het zorgt ook voor oppervlakkigheid. En in ons vak is oppervlakkigheid funest.
Want hoe kun je nou een baan voorschotelen als je niet weet wat iemand drijft?
Wij doen het dus anders. Stug anders.
Op ons kantoor hebben we besloten om vol te houden wat voor ons logisch voelt:
We beginnen niet met een vacature. We beginnen met een vraag.
Wat wil jij eigenlijk? Waar krijg je energie van? Waar wil je naartoe, en wat wil je absoluut niet meer?
Geen trucje. Gewoon een fatsoenlijk gesprek.
Want pas als ik weet wat jij zoekt, kan ik bepalen of en hoe ik je kan helpen. En ja, soms weet een kandidaat het zelf even niet meer. Dan is het logisch dat wij meedenken, sparren en ja, dan kauwen we het wel even voor. Maar de volgorde is cruciaal.
Eerst jij. Dan pas de baan. Dat is misschien niet de snelste weg. Wel de meest duurzame.
Hoe kijk jij hier eigenlijk naar? Krijg jij ook liever direct drie vacatures of eerst een vraag en dan pas?