Wanneer ik uit het raam kijk van ons kantoor dan zie ik in de tuin van het nabijgelegen verzorgingstehuis een tafereel dat mij aangrijpt en mij bewust maakt van dingen die gaan komen en de relativiteit van zaken.
Vaak zie ik zonen of dochters, gearmd een rondje lopen met hun vader of moeder. Ik zie dan het gebogen profiel van een ooit zo krachtig persoon. Inmiddels zijn de fysieke krachten afgenomen en resteert er een fitte geest (als het meezit want meestal is daar dezelfde trend waarneembaar). Zelf heb ik met mijn vader, die aan Alzheimer leed, een vergelijkbaar traject aan de hand gehad en inmiddels heb ik ook de functie van mantelzorger voor mijn moeder op mijn cv bijgeschreven.
Ik zie de liefde tussen twee mensen, een moeder en een dochter die gewoon een willekeurig rondje maken achter in de tuin.
Op dat moment maak ik mij ineens een stuk minder druk om een kandidaat die plotseling in de Bermudadriehoek is verdwenen en op géén enkele wijze meer communiceert, nadat zij notabene een aanbieding van een relatie van ons heeft ontvangen die haar graag na een geslaagde sollicitatie wilde toevoegen aan zijn team. Het kan verkeren. Wij maken het mee, en wij niet alleen, alle collega’s in de branche maken het mee. Ik denk weer aan die moeder en dochter die er inmiddels bij zijn gaan zitten. Zij blijft liefde geven, positieve aandacht ongeacht wat het resultaat zal zijn.
Zelf kies ik ervoor om dat ook te blijven doen. Mijn moeder heeft mijn liefde nog, mijn positiviteit en mijn kandidaten ook, wat het resultaat ook moge zijn.