Er is iets geks aan de hand in onze tijd.
We rennen massaal achter een soort gepolijste versie van onszelf aan. De perfecte profielfoto. De perfecte pitch. De perfecte ouder, collega, ondernemer, partner. Alles strakgetrokken, gladgestreken, gefilterd. En ondertussen raken we steeds verder verwijderd van waar we eigenlijk naar verlangen: echtheid.
In gesprekken met kandidaten, met ondernemers,merk je het. Iedereen voelt dezelfde druk. Iedereen probeert een soort ideale versie van zichzelf te worden. Maar niemand voelt zich er echt vrijer door. Sterker nog: het maakt ons juist onzekerder, vermoeider, minder verbonden.
Perfectie is een illusie
Het pijnlijke is: perfectie bestaat niet. Niet bij jou, niet bij mij, niet bij iemand die je volgt op Instagram. En toch blijven we doen alsof het haalbaar is. Alsof we nog één cursus, één ochtendroutine, één nieuwe tool verwijderd zijn van de ultieme versie van onszelf.
Maar wat gebeurt er als je iets nastreeft dat niet bestaat? “Je raakt jezelf kwijt”.
Je wordt een soort kopie van verwachtingen. Een verzameling trucjes. Een mens die vooral bezig is met hoe het eruitziet, in plaats van hoe het voelt. En dat is precies het moment waarop we nep worden. Niet omdat we dat willen, maar omdat we proberen te voldoen aan een plaatje dat nooit voor ons bedoeld was.
De echte versie is krachtiger dan de perfecte
De echte versie van jou, de versie met rafelrandjes, twijfels, humor, rare trekjes, passie, koppigheid, warmte, dát is de versie waar mensen op reageren. Dat is de versie die anderen raakt. Dat is de versie die je verder brengt in werk, relaties, sport, ondernemerschap.
Authenticiteit is geen trend. Het is een oergevoel. We herkennen het meteen.We voelen het meteen.We vertrouwen het meteen.En dat is precies waarom het zo waardevol is. Waarom streven naar perfectie al dat ons juist tegenhoudt?
Wanneer je gefocust bent op perfectie:
• durf je minder risico te nemen
• stel je dingen uit omdat het “nog niet goed genoeg” is
• raak je sneller teleurgesteld in jezelf
• vergelijk je jezelf continu met anderen
• verlies je spontaniteit en creativiteit
Perfectie is een rem. Echtheid is een versneller. Het is alsof je met de handrem erop probeert te sprinten. Je komt vooruit, maar het kost je drie keer zoveel energie en je geniet er nauwelijks van.
Wat we eigenlijk willen, als je alles afpelt, alle verwachtingen, alle filters, alle “moetjes”, dan blijft er iets heel eenvoudigs over: we willen gezien worden zoals we zijn. Niet als een perfecte versie, maar als een echte. We willen verbinding, vertrouwen en vrijheid. We willen ruimte om te groeien zonder dat we eerst foutloos hoeven te zijn.
En dat begint dus door bij jezelf toestaan om mens te zijn. Niet perfect. Maar gewoon Mens.
De paradox van echtheid
Het grappige is: wanneer je stopt met streven naar perfectie, word je vaak beter in wat je doet. Niet omdat je perfect wordt, maar omdat je ontspannen wordt. Je creativiteit komt terug. Je energie stroomt. Je maakt keuzes die bij je passen. Je trekt mensen aan die bij je passen.
Je wordt niet perfecter, je wordt echter. En dat is precies wat mensen willen. Dat is precies wat jij diep vanbinnen wilt.