De eerste reactie die bij mij opkomt is: heel onbehoorlijk, onprofessioneel en bovenal schadelijk voor alle betrokken partijen. En toch lijkt het steeds vaker te gebeuren.
Je doorloopt als opdrachtgever of recruiter een uitgebreide selectie- en informatieprocedure. Je bent zorgvuldig, je neemt de tijd, je verdiept je in de kandidaat. De kandidaat gaat op gesprek, het gesprek wordt uitvoerig nabesproken, verwachtingen worden afgestemd en daarna mag de kandidaat door naar de tweede ronde.
De datum en tijd worden persoonlijk doorgegeven en vervolgens netjes per e-mail bevestigd.
En dan… stilte.
Helemaal niets meer.
Geen afmelding, geen uitleg, geen reactie op berichten. Contactpogingen blijven vruchteloos.
Hoe is het mogelijk? En waarom doen mensen dit toch?
Ghosten lijkt een symptoom van iets groters. De arbeidsmarkt is krap, kandidaten worden veel benaderd en sommigen voelen zich daardoor minder verantwoordelijk om zorgvuldig te communiceren. Soms is het gemak, soms is het vermijding, soms is het simpelweg niet durven aangeven dat ze afzien van het proces.
Maar wat men zich niet realiseert, is dat ghosten méér impact heeft dan alleen een gemiste afspraak. Het schaadt vertrouwen, relaties en reputatie juist in een wereld waarin verbinding en betrouwbaarheid essentieel zijn.
Waarom is ghosten zo schadelijk?
- Voor werkgevers: tijd en energie gaan verloren, het proces wordt vertraagd en je moet opnieuw beginnen.
- Voor recruiters: zorgvuldig opgebouwde relaties met opdrachtgevers komen onder druk te staan.
- Voor kandidaten zelf: je reputatie reist altijd met je mee. De wereld is klein — zeker in HR en recruitment.
Wat kunnen we eraan doen?
Het begint bij verwachtingen scheppen, helder communiceren en een respectvolle dialoog aan beide kanten. Afzeggen mag. Twijfelen mag. Van gedachten veranderen mag. Maar laten weten waar je staat dat blijft altijd professioneel. Ghosten zou geen trend moeten worden. Het hoort niet bij volwassen arbeidsrelaties en al helemaal niet bij een gezonde arbeidsmarkt.